In het huis van mijn overleden ouders ben ik sinds de zomer spullen aan het opruimen. Pfff, wat een klus, vol herinneringen en emoties. Af en toe vind ik een pareltje.
Zo kwam ik laatst een boek tegen dat mijn moeder van iemand had geleend en met veel interesse gelezen. Er zat een bladwijzer in.
Toen ik het boek daar opensloeg, vond ik een gedicht dat wel het motto van mijn eigen leven en van mijn werk bij HeliX zou kunnen zijn: Wachten en Bidden, door Hans Stolp.
Hieronder de passages die mij het meest troffen:
Ik zie je steeds
alle kanten opgaan.
Maar al de wegen die je kiest,
brengen je
steeds verder weg van jezelf.
Maar weet je:
alleen als je stilstaat
en eindelijk ophoudt met rennen,
zul je ontdekken wie je eigenlijk bent
en zult je in verbinding komen
met je eigen diepste wezen.
Ik weet:
je spartelt net zo lang,
totdat je je eindelijk wel móet overgeven.
Totdat je je eindelijk leiden láát
in plaats van zelf de weg te kiezen.
(...)
Mijn opdracht zal het zijn
in stilte het geduld bewaren
en te wachten.
Te wachten en te bidden
net zo lang tot jij eindelijk
jezelf geworden bent.
Hans Stolp
Wachten en bidden: ik weet dat mijn moeder dit gedaan heeft, heel trouw en heel geduldig - al ging dat soms ten koste van haarzelf.
Aan mij is het om op mijn eigen manier, net zoveel geduld op te brengen! Maar dan zo, dat ik er niet bij inschiet...
En zo leert de ene generatie van de andere.
0 reacties:
Een reactie plaatsen