Zinloze mishandeling II

Hallo Bibje, dank voor je reactie op mijn stukje over zinloze mishandeling. Ik zet mijn reactie hier, omdat hij toch wel lang is.
Jij (ik hoop dat ik wel jij mag zeggen, toch?) schrijft dat je wel snapt dat mijn zoon geen aangifte wilde doen nadat hij op de weg van school naar huis was mishandeld. Dit onder andere omdat er niet te verwachten is dat de politie iets doet. Je vertelt dat er zelfs niets werd gedaan toen jouw kind 5 jaar lang werd geterroriseerd door een groep buurtkinderen en dat jouw kind in tegendeel de schuld kreeg van wat er gebeurde.
Tsja, ik snap mijn kinderen ook wel, natuurlijk. Ze hebben vaak inderdaad niet het gevoel dat ze serieus worden genomen.
Vandaag hoorde ik trouwens weer van een geval dat op jouw voorbeeld lijkt. De zoon van een van de deelneemsters aan mijn groepsbijeenkomsten wordt op school constant gepest, maar de klas weet het zo te draaien dat hij door de docenten als pester wordt gezien. Of dat ze in ieder geval denken dat hij het pesten uitlokt. En dat gebeurt zo geniepig, dat niemand van de pesters straf krijgt.
Afgelopen vrijdag is de jongen in kwestie zo geslagen en tegen muren en meubels aangekwakt, dat hij nu, bijna een week later, nog bont en blauw is. De moeder twijfelt of ze aangifte moet gaan doen, want de school heeft laten weten dit niet op prijs te stellen: ´dan zijn we met u uitgepraat´. Wij hebben haar aangeraden, wel aangifte te doen, wat de school er ook van vindt, desnoods ook naar de inspectie te gaan. En naar de huisarts, zodat hier ook een medisch dossier over is . Want waar blijven we als je je laat intimideren?
Maar aan de andere kant kun je je afvragen of de jongen hier echt mee geholpen is in zijn benarde situatie. Vandaar dat ik de moeder ook met klem heb aangeraden om contact op te nemen met de lerares Frans-met-het Grote-Hart die die school rijk is. Die straalt aan alle kanten uit dat ze echt van kinderen houdt. Zij is gewend zowel aandacht te geven aan het gepeste kind als aan de pesters. Ook de pesters sluit ze in haar hart en dan vraagt ze simpelweg wat toch hun probleem is. Daarnaast is ze goed in staat om grenzen aan te geven. Omdat ze dat alles zo liefdevol doet, kan zij blijvend vrede stichten.
Het resultaat is bijvoorbeeld te zien aan mijn dochter. Die is in de eerste twee jaar op deze school vreselijk gepest maar onder leiding van deze lerares totaal opgebloeid. Nu durft ze helemaal zichzelf te zijn, ook al wijkt ze vaak af van het gemiddelde.
Daar moeten we heen, weg met de angst, leven vanuit het hart, want het is mijn vaste overtuiging dat uiteindelijk liefde alles overwint (al is het soms een lange en harde weg daarheen).